( هرگز گسيخته نمى شود ، و هر كس به آن چنگ زند از بدبختى دنيا و عذاب آخرت رهائى مى يابد ) و راه او است كه ( بهر كه قدم در آن نهد ) خيانت نمى كند ، و در آن است بهار دل ( چون تلاوت آيات و انديشهء در معانى آنها رويانندهء انواع گلهاى علوم و معارف مى باشد ) و چشمه‌هاى علم و دانش ( زيرا هر يك از آيات آن منبع علم و حكمتى است كه حيات ارواح وابستهء به آنست ) و دل را جز آن صيقلى نيست ( انديشهء در آن جلاء دهندهء دلها است از زنگ نادانى و گمراهى ، و چون در قرآن چشمه‌هاى علوم و معارف است ، پس اگر علوم ديگر نيز دل را جلاء دهد براى آنست كه آن علوم به قرآن منتهى مى گردد ، پس در حقيقت قرآن دل را جلاء داده است ) ( 23 ) با اينكه ياد آوران ( قرآن و عمل كنندگان به آن ) رفتند ، و فراموش كاران يا آنان كه فراموشى را به خود بسته‌اند مانده‌اند ، پس ( اگر چه پند در شما اثر ندارد با اين حال مى گويم : ) اگر خير و نيكوئى را ديديد به آن كمك كنيد ( بجا آوريد ) و هر گاه شرّ و بدى ديديد از آن بگذريد ( دور گرديد ، يعنى از امر و نهى امام عليه السّلام پيروى كرده از مخالفين او و بيعت شكنان بيزارى جوئيد ) زيرا رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله مى فرمود : اى پسر آدم نيكوئى كن و بدى را رها نما و چون چنين كردى تو خوش رفتار و ميانه رو هستى ( در وسط راه حقّ قدم نهاده‌اى كه هرگز گم نمى شوى ) .